gółów niewątpliwie spostrzeżonych

„gółów, niewątpliwie spostrzeżonych przez pannę Katarzynę, nie uszedł uwagi Pitou. Gdy Pitou przyjrzał się rękom i nogom pana de Charny, czuł się mniej dumny z przewagi, jaką go obdarzyła natura w porównaniu z synem majstra szewskiego. Jednocześnie Pitou pomyślał o tym, że ta sama natura mogłaby bardziej rozumnie obdarzyć poszczególne części jego ciała. W samej bowiem rzeczy to, czego Pitou miał za dużo w stopach, rękach i kolanach, wystarczyłoby najzupełniej na ulepienie wcale foremnej pary nóg. Tymczasem nic tu nie było na swoim miejscu zamiast szczupłości znajdował się obrzęk, a zamiast zaokrąglenia — wklęsłość.
— Co panu jest, panie Pitou — zapytała panna Katarzyna.
Pitou nie odpowiedział i tylko głęboko westchnął.
Gra była skończona. Wicehrabia de Charny skorzystał z przerwy, jaka powstała pomiędzy ukończoną partią a tą, która miała się rozpocząć, i podszedł, by się przywitać z panną Katarzyną. W miarę tego jak się zbliżał, Pitou stwierdzał, że Katarzynka staje cała w pąsach, a jej ramię zaczyna drżeć coraz bardziej.
Wicehrabia skinął głową w stronę Pitou, a następnie z ową nieprzymuszoną uprzejmością, którą potrafili się posługiwać w tamtych czasach arystokraci w obejściu z mieszczaneczkami lub gryzetkami, zapytał Katarzynę o zdrowie i zaprosił ją do pierwszego kontredansa. Katarzyna przyjęła zaproszenie, dziękując za nie uśmiechem. Następna partia miała się niebawem rozpocząć i pan de Charny został odwołany. Złożył ponowny ukłon Katarzynie i odszedł z taką samą niewymuszoną swobodą, z jaką się zbliżył.“(12)