Choć stary jestem

„Choć stary jestem, wędrówką sterany. Przez pusty kraj i kraj górzysty, Odnajdę ją...
Fala spiętrzyła się, gwałtownie wezbrała i z szumem opadła na wysoko podniesioną głowę Cassie,
Przez kilka lat Cassie przychodziła na lekcje muzyki tuż przed Virgie Rainey lub zaraz po niej i od samego początku było wiadomo, że Cassie jest równie niezdolna, jak Virgie jest Utalentowana (w innych dziedzinach było akurat przeciwnie) i panna Eckhart, powodowana swoim metodologicznym umysłem, na pewno celowo je łączyła. Przychodziły więc w poniedziałki i czwartki każdego tygodnia o godzinie trzeciej trzydzieści i czwartej, a od początku letnich wakacji aż do dnia popisu o dziewiątej trzydzieści i dziesiątej rano. Panna Eckhartbyła tak punktualna i wymagająca, że dziewczęta mijały się jak obce osoby, wchodząc i wychodząc przez zasłonę z paciorków. Tyle że w oczach Virgie migotały iskierki lekkiej kpiny.
Panna Eckhart, zazwyczaj tak niestrudzona w codziennej krzątaninie, czekała na dziewczęta w pozycji do tego stopnia nieruchomej, iż można było pomyśleć, że zasnęła w swoim krześle. O wiele później Cassie uświadomiła sobie, że tak zwane studio panny Eckhart, jedyne zresztą w całej Morganie, było po prostu zwykłym sublokatorskim pokojem. Pokojem odnajętym, ponieważ nieszczęsna panna Snowdie potrzebowała pieniędzy.“(7)